فیض شگفتانگیز – چه شیرین است این نوا
(English Version: “Amazing Grace – How Sweet The Sound”)
یکی از سرودهای معروف ایمان مسیحی، اگر نگوییم معروفترین، سرودی است که جان نیوتن تحت عنوان «فیض حیرتانگیز» (Amazing Grace) سروده است. جان نیوتن که زمانی زندگیای بسیار گناهآلود داشت، فیض خدا را آنچنان حیرتانگیز یافت که او را بر آن داشت تا این سرود زیبا را بسراید. سرودی که هم برای مسیحیان و هم برای بسیاری از غیرمسیحیان آشناست.
اما قرنها پیش از آنکه جان نیوتن این سرود را بنویسد، حقایق این سرود میتوانست با یک مرد کاملاً همخوانی داشته باشد. مردی که در آخرین لحظات زندگی خود، فیض را یافت. از میان هفت جملهای که از عیسی در هنگام مصلوب شدن ثبت شده است، کلام تسلیبخش او به دزد توبهکار: «هر آینه به تو میگویم، امروز با من در فردوس خواهی بود.» [لوقا ۴۳:۲۳] این جمله، به زیبایی نشان میدهد که این مرد در آخرین لحظه، فیض خدا را دریافت کرد. کلامی که از دهان عیسی جاری شد، به بسیاری از جانهای ناامید امید بخشیده است.
طبق آنچه در لوقا ۳۹:۲۳-۴۳ ثبت شده است، این واقعهی کامل نشان میدهد که هیچگاه برای یک گناهکارِ توبهکار دیر نیست تا فیض نجاتبخش خدا را دریافت کند. بیایید چند حقیقت دربارهی توبه، ایمان، و ارتباط آنها با فیض نجاتبخش را در این ماجرا بیاموزیم و سپس دو کاربرد عملی را بررسی کنیم.
۱- نشانههای توبهی دروغین [لوقا ۳۹]
با بررسی رفتار مجرمِ توبهنکرده، دو ویژگی را میبینیم که نشاندهندهی یک توبهی دروغین است:
۱. نداشتن ترس از خدا: «یکی از آن دو جنایتکار که بر صلیب آویخته شده بود، به او ناسزا میگفت: ”آیا تو مسیح نیستی؟“» [لوقا ۳۹:۲۳] حتی در این شرایط، این مرد هیچ ترسی از خدا نداشت. امروزه نیز بسیاری مانند او هستند. مهم نیست که خدا چقدر آنها را از طریق شرایط زندگی فروتن میسازد، باز هم از خداوند عادل نمیترسند، یعنی آنقدر نمیترسند که از گناهان خود بازگردند.
۲. تمرکز فقط بر برکات زمینی. این مجرمِ توبه نکرده، در ادامهی آیهی لوقا ۳۹:۲۳ گفت: «خودت و ما را نجات بده!» او اصلاً اهمیتی نمیداد که از گناهانش رهایی یابد. تنها چیزی که برایش مهم بود، رهایی از رنج و عذاب فعلیاش بود. امروزه نیز بسیاری مانند این مرد هستند. آنها تنها برای برکات زمینی نزد مسیح میآیند: حل مشکلاتشان، بهبود روابطشان، پذیرفته شدن در جامعه، دریافت سلامتی، ثروت و رفاه. اما هیچکدام از اینها، دلایل درستی برای آمدن نزد مسیح نیست.
۲- نشانههای توبهی واقعی [لوقا ۴۰-۴۲].
در مقابل، اعمال دزدِ توبهکار سه ویژگی را نشان میدهد که دلیل بر توبهی واقعی اوست:
۱. ترس واقعی از خدا [۴۰]. «اما آن دیگری او را سرزنش کرد و گفت: ”مگر از خدا نمیترسی، حال آنکه تو نیز همان محکومیت را داری؟“» [لوقا ۴۰:۲۳]. طبق متی ۴۴:۲۷ و مرقس ۳۲:۱۵ در ابتدا، هر دو مجرم به مسیح اهانت میکردند. اما با گذشت زمان، قلب یکی از آنها شروع به نرم شدن کرد، زیرا او سخنان و اعمال عیسی را مشاهده میکرد. دعای عیسی برای دشمنانش—«پدر، اینان را ببخش، زیرا نمیدانند چه میکنند» [لوقا ۳۴:۲۳]. در قلب این مرد شروع به کار کرد. همهی اینها باعث شد که او به ترس سالم از خدا برسد [امثال ۷:۱]. و همین امر او را به سوی توبه و بازگشت از گناهانش هدایت کرد.
۲. اعتراف به گناه [۴۱]. «ما عادلانه مجازات شدهایم، زیرا سزاوار آنچه کردهایم هستیم. اما این مرد هیچ خطایی نکرده است.» [لوقا ۴۱:۲۳]. مجرم توبهکار نه والدین، نه جامعه و نه شرایط را برای گناهان خود سرزنش نکرد. او بهطور کامل مسئولیت گناهانش را پذیرفت، چنانکه در کلمات او مشهود است: «ما عادلانه مجازات شدهایم، زیرا آنچه را که اعمال ما سزاوار آن است، دریافت میکنیم.»
۳. توکل به مسیح بهتنهایی برای نجات [۴۲]. «سپس گفت: ای عیسی، وقتی به پادشاهی خود آمدی، مرا به یاد آور.» (لوقا ۴۲:۲۳). توبه بهتنهایی هیچکس را نجات نمیدهد. کسانی که واقعاً توبه کردهاند، نهتنها از گناهان خود روی برمیگردانند، بلکه تشخیص میدهند که تلاشهای شخصیشان قادر به نجات آنان نیست. آنان همچنین فقط به عیسی برای بخشش گناهان خود توکل میکنند (اعمال ۲۱:۲۰). و این دقیقاً همان کاری است که این مجرم توبهکار انجام داد.
از درخواست او از خداوند، چند حقیقت آشکار میشود:
الف. ایمان به رستاخیز: با وجود اینکه عیسی را بر صلیب میدید، کاملاً باور داشت که او از مرگ برخواهد خاست و روزی بازخواهد گشت تا پادشاهی خود را بنا کند. کلمات او، «وقتی به پادشاهی خود آمدی» (لوقا ۴۲:۲۳)، بهوضوح این حقیقت را نشان میدهد. تصویری از ایمان واقعی!
ب. ایمان به داوری در آینده: او میدانست که در آینده، باید در برابر عیسی بهعنوان داور گناهان خود حاضر شود (اعمال ۳۰:۱۷-۳۱). به همین دلیل بود که مدام میگفت: «مرا به یاد آور، وقتی که آمدی.»
ج. عدم اتکا به اعمال نیک برای نجات: او نگفت: «اعمال نیک مرا به یاد آور»، بلکه گفت: «مرا به یاد آور.» او حتی لحظهای به اعمال نیک خود برای نجات تکیه نکرد، بلکه فقط به عیسی برای نجاتش اعتماد داشت.
د. تمرکز نکردن بر نجات دنیوی: او از عیسی نخواست که او را از صلیب نجات دهد (مانند مجرم نادم دیگر)، بلکه فقط از او خواست که در زندگی پس از مرگ بر او رحم کند.
۳. نتایج توبه و ایمان واقعی به مسیح [۴۳].
نتیجه طبیعی توبه و ایمان واقعی به مسیح، دریافت فیض شگفتانگیز خداست. لوقا ۴۳:۲۳ میگوید: «عیسی به او پاسخ داد: یقین بدان که امروز با من در بهشت خواهی بود.» درحالیکه مجرم توبهکار از خداوند طلب رحمت در آیندهای دور داشت، او در همان لحظه رحمت را دریافت کرد. او نیازی نداشت که اعمال نیک انجام دهد یا پس از مرگ مجازات بیشتری را متحمل شود. بلکه، در همان لحظه مورد بخشش قرار گرفت، چنانکه کلمه «امروز» [بهمعنای دقیق «همین روز»] بهوضوح نشان میدهد. این وعدهای دروغین از سوی عیسی نبود، زیرا خدا «دروغ نمیگوید» (تیطس ۲:۱). بله، «هر که نام خداوند را بخواند، نجات خواهد یافت» (رومیان ۱۳:۱۰)، و آن هم بهطور فوری!
۲ کاربرد مهم:
۱. هرگز برای دریافت فیض بخشنده خدا دیر نیست.
مجرم توبهکار نمونه بارز این حقیقت است. اگر تاکنون توبه نکرده و به مسیح ایمان نیاوردهاید، این کار را به تأخیر نیندازید. برخی از شما که این مطلب را میخوانید، ممکن است فکر کنید: «من آنقدر گناهکارم که نمیتوانم بخشیده شوم.» اگر چنین است، ناامید نشوید. خون عیسی قدرت دارد تا هر گناهی را ببخشد. صلیب و رستاخیز پس از آن، تضمینکننده تأمین خدا و اطمینان از بخشش تمامی گناهان ماست. برخی دیگر ممکن است چنین فکر کنند: «من تا لحظه آخر صبر میکنم و سپس زندگیام را درست میکنم.» اما این طرز فکر بسیار خطرناک است:
الف. اگر اکنون مایل به ترک گناهان خود نیستید، چه تضمینی وجود دارد که در آینده این کار را انجام دهید؟ قلب انسان با گذشت زمان سختتر میشود.
ب. شما نمیدانید که چه زمانی خواهید مرد. به یاد داشته باشید، یک مجرم بر صلیب مرد درحالیکه گناهانش بر عیسی منتقل شد؛ مجرم دیگر درحالیکه هنوز در گناهانش بود، از دنیا رفت. یک مسیحی خردمند زمانی نوشت: «ما یک نمونه از توبه در بستر مرگ داریم تا کسی ناامید نشود؛ اما فقط یک نمونه داریم، تا کسی گستاخانه امید واهی نداشته باشد.»
۲. مسیحی شدن، تضمینکننده آسایشهای دنیوی نیست، بلکه تضمینکننده زندگی شگفتانگیز آسمانی است.
مجرم توبهکار با وجود دریافت بخشش از عیسی، از عذاب صلیب رهایی نیافت. بهعبارتدیگر، مشکلات دنیوی او با آمدن به مسیح حل نشد. بااینحال، چون امید او به زندگی آینده بود و نه به زندگی کنونی، با رضایت سرنوشت خود را پذیرفت.
به همین ترتیب، امید واقعی هر مسیحی باید بر زندگی آینده متمرکز باشد، زمانی که خداوند «هر اشک را از چشمانشان پاک خواهد کرد. دیگر نه مرگی خواهد بود، نه ماتم، نه گریه و نه درد، زیرا آنچه کهنه بود، درگذشت.» (مکاشفه ۴:۲۱) ما باید با شادی «منتظر آسمان و زمینی جدید باشیم که در آن عدالت ساکن است.» (دوم پطرس ۱۳:۳)