بخش پنجم: خوشا به حال گرسنگان و تشنگان حقیقت
English version: The Beatitudes – Blessed Are Those Who Hunger And Thirst For Righteousnesshttps://english.biblebasedhope.com/the-beatitudes-blessed-are-those-who-hunger-and-thirst-for-righteousness/
این پست، پنجمین پست در مجموعهای از پستها دربارهٔ «هشدارهای خوشبختی» (Beatitudes) است. بخشی که از متی ۵:۳–۱۲ ادامه دارد. در این بخش، خداوند عیسی، هشت نگرشی را توصیف میکند که باید در زندگی هر کسی که ادعای پیروی از او را دارد، وجود داشته باشد. در این پست، به نگرش چهارم میپردازیم. نگرش گرسنگی و تشنگی برای پارسایی (راستی)، همانطور که در متی ۶:۵ آمده است: «خوشا به حال گرسنگان و تشنگان راستی، زیرا ایشان سیر خواهند شد.»
اینکه میگویند «تو همان چیزی هستی که میخوری» ضربالمثلی معروف است که اغلب برای اشاره به وضعیت جسمانی استفاده میشود. اگر بخواهیم سبک زندگی سالمی داشته باشیم، باید تنها غذای درست مصرف کنیم. آنچه در دنیای فیزیکی صادق است، در دنیای روحانی نیز صدق میکند!
در چهارمین هشدار خوشبختی، بهطرزی پارادوکسیکال، خداوند ما یک برنامه غذایی نه برای بدن بلکه برای جان ما ارائه میدهد. او نهتنها به ما میگوید که چه چیزی باید «بخوریم»، یعنی پارسایی، بلکه چطور باید آن را بخوریم: با اشتیاقی عمیق. «گرسنگی» و «تشنگی» فقط استعارههایی هستند برای نشان دادن میل و اشتیاق شدید. و این اشتیاق، برای «راستی» است. یعنی زندگی مطابق با اراده خدا. کسانی که چنین اشتیاقی را نشان میدهند، عیسی میفرماید، مورد برکت، تأیید و لطف خدا قرار میگیرند. آنان «خوشبخت» هستند. و پاداش جویای «راستی» بودن به عنوان یک سبک زندگی چیست؟ عیسی میفرماید: «ایشان سیر خواهند شد.» این، در اصل، پیام این هشدار است.
راستیای که در این هشدار توصیف شده چیست؟
راستیای که در اینجا توصیف شده، به جایگاه ما در مسیح اشاره ندارد؛ یعنی همان جایگاه درستی که وقتی به مسیح ایمان میآوریم نزد خدا پیدا میکنیم [رومیان ۲۲:۳]. هشدارهای خوشبختی و کل سبک زندگیای که در موعظه بر کوه مطرح میشود، شرایط ورود به ملکوت خدا نیستند. برعکس، اینها باید ویژگیهایی باشند که در کسانی که پیشتر وارد ملکوت شدهاند، دیده میشود. اینها نتیجه نجات هستند، نه علت آن.
اما چطور میتوانیم مطمئن شویم که واقعاً نزد خدا جایگاهی درست داریم؟ به بیان دیگر، چطور میتوانیم بدانیم واقعاً نجات یافتهایم؟ چگونه میتوانیم از صحت ایمانمان اطمینان حاصل کنیم؟ پاسخ: با بررسی زندگیمان تا ببینیم آیا واقعاً در نظر خدا درست هستیم یا نه. این راستی همان چیزی است که «راستی عملی» نامیده میشود. راستی موقعیتی که از ایمان به عیسی میآید، همیشه به راستی عملی منجر خواهد شد! «هر درخت نیکو، میوه نیکو میآورد» [متی ۱۷:۷]!
ویژگیهای راستی عملی
ببینید، زندگی ما دروغ نمیگوید. آنها به ما میگویند که آیا کارهایی که انجام میدهیم مطابق با استانداردهای خدا هست یا نه. یعنی آیا در نظر خدا درست هست یا نه. پس، این همان راستیای است که عیسی در این هشدار به آن اشاره میکند. بُعد عملی. در واقع، در کل موعظه بر کوه، عیسی توضیح میدهد که زندگیای که در نظر خدا درست است، چگونه به نظر میرسد. اگر نگاهی اجمالی به متی بابهای ۵ تا ۷ بیندازیم، نتایج زیر را خواهیم دید.
یک زندگی پارسا، برای چه چیزهایی گرسنه و تشنه خواهد بود؟ برای: آشتی و مصالحه [متی ۵:۲۳–۲۴] پاکی جنسی [متی ۵:۲۸] وفاداری در ازدواج [متی ۵:۳۲] سخن پاک و درست [متی ۵:۳۷] عدم انتقام جویی [متی ۵:۳۹] محبت به دشمنان [متی ۵:۴۴] انجام اعمال پارسا تنها برای خشنودی خدا [متی ۶:۱] جستجوی جلال خدا بیشتر از پیشرفت شخصی در دعا [متی ۶:۹–۱۵] اندوختن گنج در آسمان [متی ۶:۱۹–۲۱] اعتماد به خدا بهجای نگرانی [متی ۶:۲۵–۳۳] داوری دیگران با دلسوزی [متی ۷:۱–۱۲] و در نهایت، بنا کردن زندگی بر اساس سخنان عیسی [متی ۷:۲۴–۲۷]
میبینید، عیسی در موعظه بر کوه دقیقاً برای ما شرح میدهد که یک زندگی پارسا چگونه باید باشد. پیروان عیسی که روحالقدس در آنها ساکن است، گرسنگی و تشنگی مقدسی برای انجام کارهای درست دارند. همانطور که بدن طبیعی ما هر روز به غذا و آب نیاز دارد، جنبه روحانی وجود ما نیز بهطور دائم تشنه این پارسایی است. این زندگی درست، در همه حال. این اشتیاق هرگز بهطور کامل سیر نمیشود. به همین دلیل است که عیسی این گرسنگی و تشنگی را در زمان حال توصیف میکند. همواره گرسنه، همواره تشنه انجام آنچه در نظر خدا درست است. این اشتیاق، دائمی و روبه رشد است. این یک نمایش ظاهری مذهبی نیست، بلکه اشتیاقی پایانناپذیر برای اطاعت از اراده خدا از عمق جان است. میبینید، فریاد دائمی یک دل پارسا مانند دعای یکی از مؤمنان قدیمی اسکاتلندی است که میگفت: «ای خدا، مرا آنقدر مقدس بساز که یک گناهکار آمرزیده میتواند باشد!» و زمانی که فردی در اطاعت از اراده خدا ناکام میماند، رنجی عمیق در جان او شکل میگیرد. هیچ بهانهای در کار نیست، بلکه اندوهی حقیقی است که منجر به اعتراف گناه و التماس از خدا برای پاکسازی و قدرت بازگشت به مسیر درست میشود.
پاداش یک سبک زندگی پارسا
عیسی وعده میدهد: «ایشان [و فقط ایشان] سیر خواهند شد». یعنی کسانی که گرسنه و تشنه راستی هستند. زبان متن نشان میدهد که این سیر شدن، چیزی نیست که خودمان بتوانیم انجامش دهیم؛ این کاری است که خدا در ما انجام میدهد. خدا ما را سیر میسازد. اما خدا با چه چیزی ما را سیر میسازد؟ اشتیاق ما برای چیست پارسایی! پس، خدا ما را با همان راستیای که برایش گرسنه و تشنه هستیم، پر میسازد.
از یک نظر، ما که به لطف خدا پیروان عیسی هستیم، شادیای را تجربه میکنیم که از راستی موقعیتیمان در مسیح ناشی میشود. پس، نوعی سیر شدن در حال حاضر وجود دارد. اما زمانی که در عین حال مشتاق به انجام آنچه در نظر خدا درست است هستیم، روحالقدس واقعاً به ما کمک میکند تا آن اشتیاق را به عمل تبدیل کنیم. و از این نظر، آن اشتیاق برآورده میشود. این، شادی راستی عملی است.
با این حال، به دلیل وجود گناه درونمان، این اشتیاق بهطور دائم برآورده نمیشود. اما در آینده، وقتی عیسی بازگردد، بدنهای جدیدی خواهیم یافت. و آن بدنهای جدید دیگر نمیتوانند گناه کنند. در نتیجه، تا ابد در اطاعت از فرمانهای خدا خواهیم بود. و در آن زمان، پیوسته از شادیای سیراب خواهیم شد که از اطاعت همیشگی سرچشمه میگیرد.
میتوانی زندگیای کاملاً مطیع را تصور کنی. همواره انجام آنچه در نظر خدا درست است؟ نهتنها در سطح فردی، بلکه در سطح جهانی نیز شاهد حکومت پارسایی خواهیم بود. پطرس میگوید: «ما چشمانتظار آسمان جدید و زمین جدیدی هستیم که در آن پارسایی ساکن است» [۲ پطرس ۱۳:۳]. کسانی که اکنون مشتاقاند، در نهایت آن اشتیاقشان بهطور کامل زمانی برآورده خواهد شد که عیسی پادشاهیاش را برقرار سازد. این وعده اوست.
سه برکت از پیروی سبک زندگی پارسا
در حالی که میتوان فهرستی بلند بالا از برکات زندگی در پارسایی ارائه داد، در اینجا سه مورد برای تأمل شما ذکر شده است:
برکت شماره ۱: میتوانیم اطمینان واقعی از نجات داشته باشیم [رومیان ۸:۱۴–۱۶].
سطوح بالای اطمینان از نجات، از راه سطوح پایین اطاعت به دست نمیآید. خوب فکر کنید؛ زمانی که به نجاتمان شک میکنیم، آیا اغلب دلیلش زندگی در گناه نیست؟ البته ممکن است فردی درباره نجات خود دچار فریب شده باشد. اما در کل، اطاعت به عنوان یک سبک زندگی، اطمینان واقعی میآورد و در نتیجه، ما شادی زندگی مسیحی را تجربه خواهیم کرد.
برکت شماره ۲: پاسخ به دعاها را تجربه خواهیم کرد. چه دعاهای شخصی و چه شفاعتی [مزمور ۱۸:۶۶؛ یعقوب ۱۶:۵].
همانگونه که گناه مانعی برای شنیده شدن دعاهای ما از سوی خداست، پارسایی دروازهای برای شنیده شدن و پاسخ گرفتن از سوی خدا باز میکند. دعاهای شخصی و شفاعتی، زمانی که در گناه زندگی میکنیم و تمایلی برای بازگشت نداریم، بیثمر هستند. اما این دعاها میتوانند بسیار قدرتمند باشند، زمانی که از دلی که گرسنه و تشنه راستی است، برخیزند.
برکت شماره ۳: میتوانیم شاهدی مؤثر برای مسیح باشیم [متی ۵:۱۶؛ ۱ پطرس ۲:۱۲].
یک زندگی پارسا نمیتواند پنهان بماند. این بهترین تبلیغ برای انجیل است. زندگیای که تغییر یافته، نشان میدهد که عیسی قدرت تغییر زندگیها را دارد.
چگونه گرسنگی و تشنگی مداوم برای پارسایی را در خود پرورش دهیم؟
چگونه میتوانیم در این هشدار خوشبختی رشد کنیم؟ چگونه این گرسنگی و تشنگی را بهطور دائم در خود حفظ کنیم؟ دو راه وجود دارد:
۱- باید اشتیاق فعالانهای برای خودِ خدا در خود ایجاد کنیم.
اول از همه، باید بفهمیم که اشتیاق مقدس برای انجام کار درست، زمانی در ما ایجاد میشود که اشتیاقی عمیق برای خودِ خدا، که کاملاً پارساست در دل ما باشد. موضوع تنها این نیست که سبک زندگی درستی را دنبال کنیم؛ بلکه در اصل، باید خودِ خدا را دنبال کنیم، او که سرچشمه و جوهر تمام راستیهاست. این نگرش قوم خدا در گذشته نیز بوده است:
مزمور ۱:۴۲ «چنانکه آهو برای نهرهای آب تشنه است، جان من نیز برای تو، ای خدا، تشنه است.»
مزمور ۱:۶۳ «تو، ای خدا، خدای من هستی، مشتاقانه تو را میجویم؛ جان من تشنه توست، تمام وجودم در سرزمینی خشک و بیآب برای تو مشتاق است.»
اشعیا ۹:۲۶ «جان من در شب برای تو اشتیاق دارد؛ در سحرگاه، روحم در پی توست. چون داوریهای تو بر زمین ظاهر شود، مردم جهان راستی را خواهند آموخت.»
پس، ما باید مشتاق خودِ خدا باشیم. دهنده، بیش از هر چیز دیگر، باید آرزوی قلب ما باشد.
۲. باید اشتیاق فعالانهای نسبت به کلام خدا در خود پرورش دهیم.
دوم اینکه، افزایش اشتیاق ما برای خودِ خدا باید به افزایش اشتیاقمان برای کلام او نیز منجر شود. چرا؟ لحظهای در این مورد فکر کنید. وقتی کسی را دوست داریم، میخواهیم همه چیز را دربارهاش بدانیم. اینکه چه چیزهایی را دوست دارد، از چه چیزهایی خوشش نمیآید، و غیره.
به همین صورت، اگر خدا را دوست داریم و میخواهیم بدانیم که او چه چیزی را میپسندد و چه چیزی را نمیپسندد، باید به تنها منبعی رجوع کنیم که این حقایق را برای ما آشکار میسازد، یعنی کتابمقدس. از آنجا که پارسایی مورد اشاره در این هشدار خوشبختی، به انجام آنچه در نظر خدا درست است مربوط میشود، تنها جایی که میتوانیم بفهمیم آنچه در نظر خدا درست است چیست، کلام مقدس اوست. به بیان دیگر، کلام خدا باید غذای همیشگی کسانی باشد که گرسنه و تشنه پارساییاند. به همین دلیل است که بارها در کتابمقدس میخوانیم که قوم خدا، مشتاق و مشتاقتر برای کلام او بودهاند:
مزمور ۲۰:۱۱۹ «جان من همواره مشتاق احکام توست.»
ایوب ۱۲:۲۳ «از فرمانهای لبهای او دوری نجستهام؛ کلام او را بیشتر از خوراک روزانهام گرامی داشتهام.»
ارمیا ۱۶:۱۵ «کلامت را یافتم و خوردم؛ آنها شادی و سرور دل من شدند، زیرا نام تو بر من نهاده شده، ای یهوه خدای لشکرها!»
متی ۴:۴ «انسان تنها به نان زنده نیست، بلکه به هر کلامی که از دهان خدا صادر میشود.»
اول پطرس ۲:۱–۳ «۱ پس هرگونه بدخواهی، فریب، ریاکاری، حسد و غیبت را دور بریزید. ۲ همانند نوزادان تازهزاده، مشتاق شیر خالص روحانی باشید، تا بهواسطه آن در نجات رشد کنید. ۳ زیرا چشیدهاید که خداوند نیکوست.»
هرچه بیشتر برای کلام خدا گرسنه باشیم نه فقط برای دانستن، بلکه برای اطاعت بیشتر اطاعت خواهیم کرد. و هرچه بیشتر اطاعت کنیم، بیشتر از راستی سیر خواهیم شد. در نتیجه، اشتیاق ما برای کلام خدا بیشتر خواهد شد. و این چرخه ادامه مییابد.
اما در مقابل، . و هرچه این گرسنگی و تشنگی کاهش یابد، اطاعت نیز کمتر میشود. در این حالت نیز، یکی دیگری را تغذیه میکند. اینبار در مسیری منفی.
پس، اشتیاق برای خدا ما را به اشتیاق برای کلام او میکشاند. اینها دو راه برای رشد در گرسنگی و تشنگی برای پارسایی هستند. آیا چنین اشتیاقی در تو وجود دارد؟ به یاد داشته باش، تو همان چیزی هستی که میخوری. خواستهی قلبت چیست؟ خواستهها دروغ نمیگویند!
هرچه بیشتر در نافرمانی قدم برداریم، کمتر برای کلام خدا گرسنه و تشنه خواهیم بود
در هند، رسمی وجود دارد که بسیاری از هندوها هنگامِ مرگِ یک شخص انجام میدهند. من بهعنوان یک پسر نوجوان در زمانی که هنوز نجات نیافته بودم به یاد دارم که وقتی پدرم درگذشت، این رسم را انجام دادم. یک مشت برنج برمیدارند و در دهان شخص فوتشده میگذارند. و هنگامی که بدن برای خاک سپاری برده میشود، آن برنج همچنان دستنخورده باقی میماند. چرا؟ چون بدن مرده دیگر گرسنگی یا تشنگی را تجربه نمیکند!
به همین صورت، کسانی که از نظر روحانی مردهاند، هیچ گرسنگی و تشنگی برای پارسایی ندارند. پس، اگر ادعا میکنی که مسیحی هستی، اما هیچ اشتیاقی برای انجام آنچه در نظر خدا درست است نداری، باید این پرسش حیاتی را از خود بپرسی: آیا من از نظر روحانی زنده هستم؟
به یاد داشته باش، موعظه بر کوه مانند آینهای است که عیسی در برابر ما قرار میدهد تا ببینیم آیا زندگی ما با آنچه او درباره پیروان واقعیاش میگوید، همخوانی دارد یا نه. سخنان او در پایان این موعظه این موضوع را بهخوبی روشن میسازد: «نه هر که مرا “سرور، سرور” گوید، به پادشاهی آسمان راه یابد، بلکه آن که ارادهٔ پدر مرا که در آسمان است، بهجا آورد» [متی ۲۱:۷]. یکی از جنبههای مهم ارادهٔ پدر، این است که ما گرسنگی و تشنگی مقدس برای راستی یعنی انجام آنچه در نظر او درست است داشته باشیم. اگر چنین گرسنگیای نداریم، نمیتوانیم صادقانه ادعا کنیم که فرزندان او هستیم.
نباید خود را فریب دهیم. اگر سبک زندگی ما نشاندهندهٔ پارسایی نیست، باید بدون هیچ تأخیری، توبه کنیم و با دلی شکسته از گناهانمان نزد مسیح بیاییم و با ایمان، بخششی را که او عرضه میکند بپذیریم. این همان راهی است که میتوانیم از آن طریق، راستی خدا را دریافت کنیم. و از آن زمان به بعد، روحالقدس در ما اشتیاقی روزافزون برای این پارسایی در زندگی روزانه ایجاد خواهد کرد. و خدا بارها و بارها ما را سیر خواهد کرد. و زمانی که مسیح بازگردد، برای همیشه این سیر شدن را به شکلی کامل تجربه خواهیم کرد، چون از آن زمان به بعد، برای همیشه خدا را خشنود خواهیم ساخت.
هشدار مهم
کسانی که از این سبک زندگیِ گرسنگی و تشنگی برای پارسایی سر باز میزنند، در زندگی آیندهشان نیز گرسنگی و تشنگی را تجربه خواهند کرد. اما این بار، آن گرسنگی و تشنگی برای رهایی از عذابهای جهنم خواهد بود [لوقا ۲۴:۱۶]. و این گرسنگی و تشنگی، هرگز فروکش نخواهد کرد—تا ابد! چه سرنوشت وحشتناکی!
ما همان چیزی هستیم که میخوریم. اگر گناه خوراک ما باشد، نتیجهٔ نهایی، رنج و عذاب در جهنم خواهد بود. اما اگر پارسایی خوراک ما باشد، نتیجهٔ نهایی، شادی عظیم در آسمان خواهد بود. فقط این دو سرنوشت وجود دارد. ما کدام را انتخاب خواهیم کرد؟ رنجی هولناک یا شادی بیپایان؟ خدا به ما کمک کند تا شادی را انتخاب کنیم، با پیروی از آنچه عیسی در این هشدار خوشبختی ما را به آن فرا میخواند. خوشا به حال گرسنگان و تشنگان راستی، زیرا ایشان سیر خواهند شد.