دادن اولویت بیشتر به دعا در کلیساها و در زندگی شخصیمان
English version: Giving Prayer A Higher Priority In Our Churches And In Our Personal Lives https://english.biblebasedhope.com/giving-prayer-a-higher-priority-in-our-churches-and-in-our-personal-lives/
گفته شده: «محبوبیت یک کلیسا را میتوان از کسانی که در صبح یکشنبه به آن میآیند سنجید. محبوبیت واعظ یا کشیش را از کسانی که یکشنبه شب میآیند میتوان فهمید. اما محبوبیت واقعی عیسی را میتوان از کسانی سنجید که در جلسات دعا شرکت میکنند.» پس سؤال برای هر ایماندار این است: «عیسی در کلیسایی که من در آن شرکت میکنم، چقدر محبوب است؟» و برای اینکه عیسی در کلیسای ما محبوب باشد، نخست باید در زندگی شخصی ما محبوب باشد. به بیان دیگر، زندگی دعای شخصی ما تأثیر مستقیمی بر زندگی دعای کلیسای ما دارد.
شاید این آیات درباره دعا، که همگی از کتاب اعمال رسولان گرفته شدهاند، باعث تشویق ما و کلیساهایمان شود تا در روزهای آینده با اولویت دادن به دعا، عیسی را محبوب سازیم.
اعمال ۱۴:۱ «همه ایشان با یک دل، پیوسته در دعا بودند، همراه با زنان و مریم مادر عیسی و برادران او.
اعمال ۲۴:۱–۲۵ «۲۴ آنگاه دعا کرده، گفتند: «ای خداوند، که از دل همه آگاهی، نشان بده کدامیک از این دو را برگزیدهای ۲۵ تا این خدمت و رسالت رسولی را به عهده گیرد که یهودا از آن منحرف شد تا به جای خود برود.»
اعمال ۴۲:۲ «آنان خود را وقف تعالیم رسولان، رفاقت، پارهکردن نان و دعا کرده بودند.»
اعمال ۱:۳ «روزی پطرس و یوحنا در هنگام دعای ساعت سوم بعدازظهر، به معبد میرفتند.»
اعمال ۲۴:۴، ۲۹، ۳۱«۲۴ چون این را شنیدند، یکدل به درگاه خدا دعا کرده، گفتند: «ای خداوندگار، تو هستی که آسمان و زمین و دریا و هرچه در آن است، آفریدهای ۲۹ اکنون، ای خداوند، تهدیدهای ایشان را بنگر و خادمان خود را توانا ساز تا کلام تو را با شهامت اعلام کنند. ۳۱ چون دعا کردند، مکانی که در آن گرد آمده بودند لرزید و همه از روحالقدس پر شدند و کلام خدا را با دلیری اعلام نمودند.»
اعمال ۳:۶–۴ «۳ پس، ای برادران، از میان خود هفت مردِ نیکنام که پر از روحالقدس و حکمت باشند، برگزینید تا این مسئولیت را به آنان بسپاریم. ۴ و ما خود را وقف دعا و خدمت کلام خواهیم کرد.»
اعمال ۶: ۶«آنان این مردان را نزد رسولان آوردند، و رسولان دعا کردند و دستهای خود را بر آنان نهادند.»
اعمال ۶۰:۷ «آنگاه زانو زد و فریاد زد: «ای خداوند، این گناه را بر آنان محسوب مدار.» و چون این را گفت، جان سپرد.»
اعمال ۱۵:۸–۱۶ «۱۵ چون رسیدند، برای ایماندارانِ آنجا دعا کردند تا روحالقدس را دریافت کنند.
۱۶ زیرا هنوز روحالقدس بر هیچیک از ایشان نازل نشده بود و فقط به نام عیسی خداوند تعمید یافته بودند.»
اعمال ۲۲:۸–۲۴ «۲۲ از این شرارتِ خود توبه کن و از خداوند بخواه تا شاید این اندیشۀ دلت آمرزیده شود؛ ۲۳- زیرا میبینم که پر از زَهرۀ تلخ و اسیر بندهای شرارتی.» ۲۴- شَمعون گفت: «شما برای من نزد خداوند دعا کنید تا آنچه گفتید بر سرم نیاید.»
اعمال ۱۱:۹ «خداوند به او گفت: «به خانه یهودا در خیابان راست برو و از مردی اهل طَرسوس به نام شائول جویا شو، زیرا او دارد دعا میکند.»»
اعمال ۴۰:۹ «پطرس همه را از اتاق بیرون کرد، سپس زانو زده دعا نمود. آنگاه به سوی آن زن مرده چرخید و گفت: «طابیتا، برخیز!» او چشمانش را باز کرد، و چون پطرس را دید، نشست.»
اعمال ۲:۱۰ «او و تمام خانوادهاش خداترس و دیندار بودند؛ او سخاوتمندانه به نیازمندان کمک میکرد و همواره نزد خدا دعا میکرد.»
اعمال ۹:۱۰ «روز بعد، نزدیک ظهر، هنگامی که آنان در راه بودند و به شهر نزدیک میشدند، پطرس به پشتبام خانه رفت تا دعا کند.»
اعمال ۵:۱۲ «پس پطرس در زندان نگاه داشته شد، اما کلیسا با جدیت برای او نزد خدا دعا میکرد.»
اعمال ۲:۱۳–۳ : ۲ «در حالی که آنان در حال عبادت خداوند و روزه بودند، روحالقدس گفت: «برنابا و شائول را برای کاری که ایشان را به آن فرا خواندهام، جدا سازید.»۳ آنگاه بعد از روزه و دعا، دستهای خود را بر آنان گذاشتند و ایشان را روانه کردند.»
اعمال ۲۳:۱۴ «پولُس و برنابا در هر کلیسا برای آنان مشایخ منصوب کردند و با دعا و روزه، ایشان را به خداوند سپردند، که به او ایمان آورده بودند.»
اعمال ۱۳:۱۶ «در روز شبات، از دروازه شهر بیرون رفتیم و کنار رودخانه رفتیم، جایی که گمان میکردیم محل دعا باشد. آنجا نشستیم و با زنانی که گرد آمده بودند، سخن گفتیم.»
اعمال ۱۶:۱۶ «روزی که به محل دعا میرفتیم، با کنیزی روبهرو شدیم که روح پیشگویی داشت و برای صاحبانش درآمد زیادی از راه فالگیری به ارمغان میآورد.»
اعمال ۲۵:۱۶ «نیمهشب، پولُس و سیلاس دعا کرده و سرودهایی برای ستایش خدا میخواندند، و زندانیان به آنان گوش میدادند.»
اعمال ۳۶:۲۰ «وقتی پولُس سخنان خود را به پایان رساند، با همه آنان زانو زد و دعا کرد.»
اعمال ۵:۲۱ «هنگامی که وقتِ رفتن رسید، راهی سفر شدیم. همه، همراه با زنان و فرزندانشان، ما را تا بیرون شهر همراهی کردند و در کنار ساحل زانو زدیم و دعا کردیم.»
اعمال ۲۹:۲۷، ۳۵ ۲۹ « ‘و چون میترسیدند به صخرهها برخورد کنیم، چهار لنگر از عقب کشتی انداختند، و دعا میکردند هر چه زودتر روز شود. ”چون این را گفت، نان برگرفت و در مقابلِ همه خدا را شکر کرد و نان را پاره نموده، مشغول خوردن شد. ‘
اعمال ۸:۲۸ «پدر پوبلیوس در بستر افتاده و از تب و اسهال رنج میبرد. پولُس نزد او رفت، و پس از دعا، دستهای خود را بر او گذاشت و او را شفا داد.»
بیش از ۲۵ مورد از دعا در کتاب اعمال آمده است، چه دعاهای فردی و چه دعاهای گروهی! همانطور که میبینیم، دعا برای مسیحیان اولیه بسیار اهمیت داشت. تعجبی ندارد که کلیسا و اعضایش چنین نیروی عظیمی بودند، چون دعا را در اولویت بالا قرار داده بودند.
پس، چگونه میتوانیم دعا را به یک اولویت مداوم در زندگی شخصی خود و کلیسای محلی تبدیل کنیم؟ پاول میلر در کتاب عالی خود با عنوان «زندگی دعا» (A Praying Life) شاید پاسخی برای ما داشته باشد. او مینویسد: «برای اینکه پیوسته دعا کنید، به خودانضباطی نیاز ندارید؛ تنها کافی است در روح، فقیر باشید.» به بیان دیگر، برای انگیزه گرفتن برای دعا، لازم نیست تمام تمرکزمان را بر ایجاد نظم شخصی بگذاریم (هرچند که این نیز ارزش دارد)، بلکه باید بر این واقعیت تمرکز کنیم که چقدر نیازمند هستیم.
هرچه بیشتر در روح فقیر باشیم، یعنی بدانیم که از نظر روحانی تهیدست و وابسته به خداوند هستیم. بیشتر زانو میزنیم و به سوی او در دعا میرویم، چه در خلوت شخصی و چه بهعنوان کلیسا. چنین طرز فکری به ما کمک میکند تا به این حقیقت جدی پی ببریم که: هیچ چیز از اهمیت روحانی پایدار رخ نخواهد داد، مگر آنکه خدا عمل کند. تمام تلاشهای انسانی ما نمیتوانند آنچه را که خدا قادر است در پاسخ به دعای صادقانه انجام دهد، به انجام رسانند.
چه سخن درستی است که گفتهاند: «استادی که اهل دعاست (مانند عیسی) نمیتواند خادمانی بدون دعا داشته باشد!» روح پسرخواندگی، در هر شخصی که از آن برخوردار است، او را به سوی دعا خواهد کشید. باشد که خدا، بهوسیله روحالقدس خود، ما را کمک کند تا با دادن جایگاهی والاتر به دعا، عیسی را در کلیساها و زندگیهای شخصیمان محبوبتر کنیم.