چگونه خلوتی پربار با خداوند داشته باشیم
English version: How To Have A Meaningful Quiet Time With The Lord https://english.biblebasedhope.com/how-to-have-a-meaningful-quiet-time-with-the-lord/
یک شب، سخنرانی که سالها پیش به ایالات متحده سفر کرده بود، قصد داشت یک تماس تلفنی برقرار کند. او وارد یک باجه تلفن شد اما متوجه شد که این باجه با آنهایی که در کشور خودش دیده بود فرق دارد. هوا داشت تاریک میشد و او به سختی میتوانست شماره مورد نظر را در دفترچه تلفن پیدا کند. چراغی را در سقف باجه دید، اما نمیدانست چطور باید آن را روشن کند. در حالی که دوباره تلاش میکرد تا در تاریکیِ رو به افزایش شماره را پیدا کند، رهگذری متوجه مشکل او شد و گفت: «آقا، اگر میخواهید چراغ روشن شود، باید در را ببندید.» وقتی بازدید کننده در را بست، باجه از نور پر شد و او با شگفتی و رضایت توانست شماره را پیدا کند و تماس خود را برقرار کند.
به همین صورت، ما نیز باید زندگیهای شلوغ مان را کنار بگذاریم و به مکانی آرام پناه ببریم تا خدا نور خود را در دلهای ما بتاباند. با این حال، بسیاری از مسیحیان اغلب این تمرین اساسی و حیاتی مسیحی را نادیده میگیرند. امیدواریم این نوشته مسیحیان را تشویق کند تا این تمرین را بهطور مداوم انجام دهند؛ با مطرح کردن و پاسخ دادن به چهار پرسش مرتبط با این موضوع.
با این حال، پیش از آنکه به این پرسشها بپردازیم، بیایید یک حقیقت مهم را به خاطر بسپاریم. خلوت با خدا وسیلهای برای جلب لطف پروردگار نیست، بلکه نشانهای از عشق و تکیه ما بر خداوند نیکوست. ما برای دریافت فیض تلاش نمیکنیم، بلکه از دلِ فیض عمل میکنیم. به عبارتی دیگر، جایگاه درست ما نزد خدا تنها از طریق توبه از گناه و ایمان به خون ریخته شده مسیح برای گناهانمان بهدست میآید. ما تنها به وسیله فیض، تنها از راه ایمان، و تنها توسط مسیح نجات مییابیم. خلوت با خدا یک تمرین روحانی پس از نجات است، نه علت نجات. این وسیلهای برای جلب لطف خداوند نیست.
با این مقدمه، بیایید ادامه دهیم.
۱- خلوت با خدا چیست؟
خلوت با خدا این است که روزانه، شخص به تنهایی با خدا زمانی را سپری میکند؛ شامل خواندن کتاب مقدس [خدا با ما سخن میگوید] و دعا [ما با خدا سخن میگوییم].
۲- چه کسانی باید زمان خلوت با خدا داشته باشند؟
هر مسیحی باید زمانی را به خلوت با خداوند اختصاص دهد. در اول قرنتیان ۹:۱ میخوانیم: «خدا وفادار است، او که شما را به مشارکت با پسرش، عیسی مسیح خداوند ما، فرا خوانده است.» کلمه «مشارکت» به معنای سهیم شدن یا داشتن چیزهایی مشترک است. این واژه از یک رابطه نزدیک و صمیمی سخن میگوید. خدا انسان را برای مشارکت با خود آفرید، همانگونه که در پیدایش فصلهای ۱ و ۲ میبینیم. هرچند گناهِ آدم این رابطه را شکست، اما خدا از طریق مسیح این رابطه را بازسازی میکند. این رابطه از راه مشارکت پیوسته پرورش مییابد و خلوت با خدا یکی از ابزارهایی است که مشارکت را تقویت و تجدید میکند.
۳- چرا باید با خداوند خلوت کرد؟
دلایل بسیاری برای خلوت با خدا وجود دارد. در اینجا به چند مورد اشاره میکنیم:
۱- شناخت بیشترِ مسیح. حتی در مراحل پایانی زندگیاش، اشتیاق پولُس چنین بود: «میخواهم مسیح را بشناسم» (فیلیپیان ۱۰:۳). شناخت ما از مسیح زمانی افزایش مییابد که وقت بیشتری را بهصورت شخصی صرف مطالعه کلام خدا کنیم، زیرا این کلام تمام آنچه را که برای شناخت او نیاز داریم، بر ما آشکار میسازد.
۲- در جستجوی هدایت شدن. داوود فریاد زد: «۴- راههایت را به من نشان بده، ای خداوند، و مرا به راههایت هدایت فرما. ۵- مرا در راستی خود راهبر باش و تعلیم ده، زیرا تو خدای نجاتدهنده من هستی، و تمام روز امیدم بر توست» (مزمور ۴:۲۵-۵). ما مانند گوسفندانی هستیم که همواره به هدایت شبان نیکو نیاز داریم. هنگامی که وقت خلوت با خدا را میگذرانیم، او ما را از طریق کلامش هدایت میکند.
۳- تقویت در ایمان. زندگی مسیحی بستری از گلهای رز نیست. چالشها فراواناند. به ما یادآوری شده که «عیسی غالباً به مکانهای خلوت میرفت و دعا میکرد» (لوقا ۱۶:۵). اگر خداوند و استاد ما زمانی را برای خلوت با پدر آسمانی اختصاص میداد، آیا ما میتوانیم این تمرین را نادیده بگیریم؟ سه دشمن مسیحی جسم، دنیا، و شیطان است که به طور مداوم تلاش میکنند که ایمان ما را منحرف کنند. تنها زمانی که با خدا خلوت میکنیم و در ایمان تقویت میشویم، میتوانیم با این دشمنان قدرتمند و بیوقفه مقابله کنیم!
دلایل دیگری نیز میتوان افزود، اما همین سه دلیل کافی است تا ما را قانع کند که نیاز داریم با خداوند وقتی خلوت داشته باشیم و برای گامهای روزمرهمان بر روی این زمین تقویت شویم.
۴- چگونه میتوان با خدا خلوتی پربار داشت؟
از آنجا که دانستن بدون اطاعت بیفایده است، بیایید به «چگونگی» این تمرین روحانی توجه کنیم. سه نکته شایستهی تأمل هستند:
۱- زمانی منظم. در حداقل حالت، ایمانداران باید زمانهای ثابتی را برای خلوت با خداوند در هر صبح و شب تعیین کنند. ما نمیتوانیم روزمان را آغاز کنیم بدون آنکه به خداوند نگاه کنیم. هادسون تیلور درباره اهمیت خلوت صبحگاهی گفته است: «بعد از اتمام کنسرت سازها را کوک نمیکنند، بلکه قبل از شروع کنسرت این کار را انجام میدهند!»
برای اینکه بتوانیم صبحها به موقع بیدار شویم و خلوت داشته باشیم، لازم است شبها در زمانی معقول بخوابیم. شب قبل باید دعا کنیم و از خدا بخواهیم که صبح ما را برای گذراندن وقت با او بیدار کند. و وقتی صبح زنگ ساعت به صدا درمیآید، به جای فکر کردن به بلند شدن، باید بلافاصله برخیزیم. باید بدانیم که نبرد برای بیدار شدن معمولاً در پنج ثانیه اول پیروز یا شکستخورده میشود. باید بکوشیم تا اولویت را به خداوند بدهیم.
علاوه بر این، باید روزمان را نیز با خداوند به پایان برسانیم. او ما را در طول روز حفظ کرده و شایسته قدردانی است! به همین دلیل نباید شبهنگام در حالتی نیمهخواب وقت خلوتمان را انجام دهیم. خداوند شایسته تمام توجه ماست!
در حالی که هر فرد باید زمان مناسب خود را مشخص کند، میتوانیم تلاش کنیم که حداقل ۲۰ دقیقه هر صبح و ۲۰ دقیقه هر شب را به خلوت با خدا اختصاص دهیم و سپس به مرور زمان این مقدار را افزایش دهیم. افزون بر این، هر زمان که فرصت فراهم شد، باید بکوشیم چند دقیقهای را در طول روز با خداوند مشارکت داشته باشیم. همچنین در آخر هفتهها میتوان زمان بیشتری را برای خلوت با خدا اختصاص داد.
۲-مکانی منظم. اگر ممکن باشد، خوب است که مکانی خصوصی و راحت داشته باشیم که در آن بتوانیم بدون حواسپرتی با خدا خلوت کنیم (مانند تلویزیون، اینترنت، تلفن همراه و غیره). خلوت و تنهایی میتواند کمک بزرگی در مشارکت با خدا باشد. برای برخی، این مکان ممکن است بخشی از خانه یا حتی داخل اتومبیل باشد. هر مکانی که باشد، باید مکانی بیابیم که آن را «اتاق خلوت» خود بدانیم.
۳- الگویی منظم. کتاب مقدس مجموعهای از افکار پراکنده نیست. خدا کلام خود را به شکل تدریجی و نظاممند آشکار کرده است. بنابراین، باید برنامه منظمی برای مطالعه کتاب مقدس داشته باشیم تا بتوانیم کل کتابمقدس را بهطور منظم مطالعه کنیم. افزون بر مطالعه کلام، باید زمانی را نیز به دعا اختصاص دهیم.
دعای ما باید شامل ستایش، اعتراف، شکرگزاری و درخواست باشد.
اکنون که بهطور خلاصه چهار پرسش را بررسی کردیم، در ادامه چند نکته پایانی را یادآور میشویم:
حدود ۴ هفته طول میکشد تا یک فعالیت به عادت تبدیل شود. اگر در خلوت با خدا ثبات نداشتهایم، چرا همین حالا شروع نکنیم. امشب یا فردا صبح؟ اگر منتظر بمانیم تا «احساسش را داشته باشیم»، جسم (و شیطان) مطمئن خواهند شد که آن احساس هیچگاه نخواهد آمد.
بله، گاهی مسیحیان در خلوتهای خود دچار خشکی میشوند. اما این دلیل نمیشود که این تمرین را کنار بگذارند. اتفاقاً در همین زمانهاست که باید بیشتر به خدا نزدیک شویم! بسیاری (از جمله شبانان) شهادت دادهاند که خلوتهای شخصیشان قبل از افتادن به گناه، یا کمرنگ شده بود یا کاملاً متوقف شده بود.
ما باید زندگی خود را بررسی کنیم و این پرسش جدی را از خود بپرسیم: اگر درگیر گناه هستیم یا رشد و شادی روحانی چندانی در زندگی مسیحی خود تجربه نمیکنیم، آیا ممکن است دلیل آن بیثباتی یا عدم خلوت منظم با خداوند باشد؟ اگر چنین است، باید از این گناه توبه کنیم و فوراً اوضاع را اصلاح نماییم.
تازه مسیحیان آفریقایی در انجام عبادات شخصی بسیار جدی و منظم بودند. گفته میشود هر یک از آنها جایگاهی جداگانه در میان بیشهها داشتند که در آن دل خود را نزد خدا میریختند. به مرور زمان، مسیرهای منتهی به این مکانها کاملاً مشخص و کوبیده شده بود. بنابراین، اگر یکی از آنها دعا را نادیده میگرفت، خیلی زود برای دیگران آشکار میشد. آنها به مهربانی او را چنین یادآوری میکردند: «برادر، علف در مسیرت روییده است.»
بیایید زندگی خود را بررسی کنیم: آیا در مسیر ما نیز علف روییده است؟ اگر چنین است، هنوز دیر نشده. بیایید توبه کنیم و از خداوند بخواهیم که با قدرت روحالقدس کمکمان کند تا دوباره در مسیر درست قرار بگیریم. او فریاد صادقانه ما را خواهد شنید. او کمکمان خواهد کرد تا به مسیر بازگردیم و از مشارکت با او لذت ببریم.
و در نهایت، به یاد داشته باشیم که خلوت با خدا امتیاز و شادی قلبی نجاتیافته است. قلبی که وارد مشارکت با عیسی مسیح خداوند شده است. بیایید این مشارکت را در تمامی روزهای باقیمانده از زندگی زمینیمان تجربه کنیم!