موعظه سر کوه – خوشا به حال صلح جویان (بخش هشتم)
English version: Blessed Are The Peacemakers https://english.biblebasedhope.com/blessed-are-the-peacemakers/
این پست هشتمین قسمت از مجموعهای از نوشتهها درباره «خوشا به حال ها » است. بخشی از کتاب متی فصل ۵ آیات ۳ تا ۱۲. در این بخش، خداوند عیسی، هشت ویژگی یا نگرشی را توصیف میکند که باید در زندگی هر کسی که ادعا میکند پیرو اوست، وجود داشته باشد. در این پست، به هفتمین ویژگی یعنی صلحجویی میپردازیم، همانطور که در متی ۹:۵ آمده است: «خوشا به حال صلحدهندگان، زیرا ایشان فرزندان خدا خوانده خواهند شد.»
در جهانی که پر از خشونت و جنگ است، صلح مفهومی بهظاهر دست نیافتنی به نظر میرسد. ملتها با یکدیگر در جنگاند؛ جوامع با یکدیگر در جنگاند؛ کلیساها با هم درگیرند؛ همسران در جنگاند و والدین و فرزندان نیز در نزاع هستند. جنگ، جنگ و باز هم جنگ!
اما در میان این هرج ومرج، عیسی فرزندان خود را به عنوان صلح جویان به این جهان میفرستد. نه فقط کسانی که عاشق صلحاند، یا آرزوی صلح دارند، یا به صلح امیدوارند، بلکه کسانی که صلح را میسازند! کسانی که توان و ابزار برقراری صلح واقعی را دارند. صلح میان خدا و انسان، و صلح میان انسانها.
اصطلاح «صلح جو» ترکیبی از دو واژه است، صلح و سازنده. واژه «صلح» صرفاً به نبود درگیری اشاره ندارد. بلکه مفهومی عمیقتر دارد: تمامیت، رفاه، و برکت خداوند بر زندگی. و واژه «سازنده» به معنای ساختن یا تولید کردن چیزی است. در این زمینه، صلح. بنابراین، این ترکیب مفهومی را منتقل میکند که مسیحیان باید فعالانه در جهت برقراری صلح بکوشند.
سعادتها توصیف نمیکنند که برای تبدیل شدن به فرزند خدا باید چه کارهایی انجام دهیم، بلکه الگو و تلاش کسانی را بیان میکنند که در حال حاضر فرزندان خدا هستند. میبینید، ما از طریق ایمان به عیسی مسیح، فرزندان خدا میشویم. یوحنا ۱۲:۱ میگوید: «اما به همه کسانی که او [یعنی عیسی] را پذیرفتند، به آنان که به نام او ایمان آوردند، حق داد که فرزندان خدا شوند.» فرزند خدا شدن تنها از راه ایمان به عیسی امکان پذیر است.
با این حال، زیستن بر اساس دعوتی که برای صلح سازی داریم، نشاندهندهٔ این است که ایمان شخص به عیسی واقعی است و اینکه آن فرد واقعاً فرزند خداست. این فرد همان «خوشا به حال»ی است که خشنودی و لطف خدا بر او قرار دارد. سؤال طبیعیای که در ادامه مطرح میشود این است: ویژگیهای صلح جویان که اثبات میکند ایمانشان واقعی است، چیست؟ من میتوانم ۸ ویژگی را نام ببرم:
۸ ویژگی صلح جویان
ویژگی شماره ۱: صلح جویان با خدا در صلح هستند. بنیاد هر نوع صلحی، صلح با خداست. و تنها راه صلح با خدای قدوس، از طریق پسر او، خداوند و نجاتدهنده، عیسی مسیح است. رومیان ۱:۵ این موضوع را روشن میسازد: «پس چون به وسیلهٔ ایمان، نیک شمرده شدیم، با خدا از راه سرورمان عیسی مسیح در صلح هستیم.» تنها خون عیسی است که میتواند همهٔ گناهان ما را پاک کند. چون عیسی، وسیلهٔ مقرر خدا برای ایجاد رابطه میان ما و خدای قدوس است، نقطهٔ شروع همینجاست.
ویژگی شماره ۲: صلح جویان ، صلحی را که عیسی میبخشد، تجربه میکنند. در شب خیانتش، عیسی به شاگردانش چنین گفت (یوحنا ۲۷:۱۴): «صلح را برای شما به جا میگذارم؛ صلح خود را به شما میدهم. نه چنانکه دنیا میدهد، من به شما میدهم. دلهای شما مضطرب نشود و نترسد.» در دلِ ناامیدی، عیسی به شاگردان خود صلح وعده داد. همان صلح به ما نیز وعده داده شده است. مهم نیست در زندگی با چه چیزی مواجه میشویم، تا زمانی که چشمان خود را به عیسی دوختهایم، میتوانیم آن صلح را که عیسی میبخشد، تجربه کنیم.
ویژگی شماره ۳: صلح جویان ، با وفاداری به کسانی که با خدا در صلح نیستند، اعلام میکنند که صلح برای آنها نیز ممکن است. صلح جویان میخواهند دیگران هم صلحی را که از طریق مسیح به آنها عطا شده است، تجربه کنند. صلحی که با بخشش گناهان از طریق خون عیسی حاصل میشود. پس آنها انجیل عیسی را با دیگران به اشتراک میگذارند. آنها آیهٔ اشعیا ۷:۵۲ را از دل و جان باور دارند: «چه زیباست بر کوهها پای آورندهٔ بشارت، که صلح را اعلام میکند، خبرهای نیکو میآورد، و نجات را اعلام میدارد.» آنان میکوشند سخنان پولس در دوم قرنتیان ۲۰:۵ را در زندگی عملی کنند «پس ما سفیران مسیح هستیم، چنانکه خدا از طریق ما پند میدهد؛ به شما التماس میکنیم از جانب مسیح: با خدا آشتی کنید.»
ویژگی شماره ۴: صلحسازان میکوشند با همه در صلح باشند. کتاب مقدس، بارها از همهٔ مسیحیان که صلح جویان نیز هستند میخواهد که صلح با دیگران را جستوجو کنند. عیسی در متی ۲۳:۵–۲۴ میفرماید: «۲۳ پس اگر هدیهٔ خود را به قربانگاه ببری و در آنجا به یاد آوری که برادرت چیزی علیه تو دارد، ۲۴ هدیهات را همانجا پیش قربانگاه بگذار، و نخست برو و با برادرت آشتی کن؛ آنگاه بیا و هدیهات را تقدیم نما.» پولس در رومیان ۱۹:۱۴ میگوید: «پس بکوشیم آنچه را که موجب صلح و بنای متقابل است، دنبال کنیم.» و نویسندهٔ عبرانیان ما را چنین تشویق میکند: «برای صلح با همه بکوشید.» بر اساس این آیات، واضح است که تلاش برای صلح، یک انتخاب دلخواه نیست. بلکه یک فرمان الهی است.
ویژگی شماره ۵: صلح جویان در پی صلح هستند، حتی اگر بدانند که همیشه رابطه ای صلحآمیز نخواهند داشت. بیایید واقعبین باشیم: حتی خود عیسی، که صلحساز کامل بود، با همه رابطهای صلحآمیز نداشت. رسولان نیز همینگونه بودند. برای ما نیز همینطور است. وفاداری به انجیل، اغلب باعث ایجاد تعارض و درگیری میشود. خود عیسی گفت که «نیامدهام صلح بیاورم، بلکه شمشیر» و اینکه «دشمنان انسان، اهل خانهٔ او خواهند بود» (متی ۳۴:۱۰–۳۶).
به همین دلیل است که پولس رسول با حکمتی خاص در رومیان ۱۸:۱۲ مینویسد: «اگر ممکن است، تا آنجا که به شما مربوط میشود، با همه در صلح باشید.» ما باید از جانب خود، نهایت تلاشمان را برای صلح با دیگران به کار گیریم. باید قدمی بیشتر برداریم حتی اگر با افرادی مواجه شویم که همیشه در پی درگیری هستند چون ذاتاً صلح طلب نیستند.
ویژگی شماره ۶: صلح جویان همواره در پی ایجاد صلح میان مردم هستند. به عبارت دیگر، مسیحیان باید به اندازهای اهمیت بدهند که اگر ممکن باشد، برای ایجاد صلح بین دیگران، خود را درگیر کنند. بله، این کار خطراتی در پی دارد. ممکن است مورد سوءتفاهم قرار گیریم، بد نام شویم یا حتی دوستیهایمان را از دست بدهیم. اما بهعنوان صلحساز، باید همواره در پی صلح بین مردم باشیم. پولس رسول، مردی با چنین خصوصیتی بود.
مثالی از این تلاش را در فیلیپیان ۲:۴ میبینیم که در آن کوشید میان دو زن، صلح برقرار کند: « در ضمن، از آن دو بانوی گرامی، اِفودیه و سینتیخی التماس میکنم با هم آشتی کنند، زیرا متعلق به خداوند هستند.» مثالی دیگر، تلاش او برای صلح دادن بین فلیمون و بردهاش، اونسیمُس است. پیش از ایمان آوردن، اونسیمس از فلیمون گریخته بود (احتمالاً پس از سرقت از او). به همین دلیل، پولس در تلاش برای صلح، چنین پیشنهاد میدهد: «۱۷ پس اگر مرا شریک خود میدانی، او را همچون من بپذیر. ۱۸ اگر به تو آسیبی رسانده یا چیزی بدهکار است، آن را به حساب من بگذار» (فلیمون ۱۷:۱– ۱۸). این میزان از فداکاری، نشان میدهد که او تا کجا حاضر بود برای صلح پیش برود!
ویژگی شماره ۷: صلح جویان حاضرند بهای صلح را بپردازند. صلح، بهایی دارد. برای آشتی دادن ما با خود، پدر آسمانی، پسرش را فدا کرد تا ما دیگر دشمن خدا نباشیم. برای پسر، این صلح هزینهٔ جانش را در بر داشت. برای رسولان اولیه، که پیام صلح را به دنیا رساندند، (در مواردی حتی به قیمت جانشان تمام شد).
به همین ترتیب، ما نیز گاه باید بهایی بپردازیم تا صلح برقرار شود. به همین دلیل، عیسی در خوشابهحال بعدی (متی ۱۰:۵–۱۲) از رنج و آزار کسانی سخن میگوید که بر اساس این ویژگیها زندگی میکنند. حتی اگر با نرمی و ملایمت حقیقت را بگوییم، باز هم حقیقت تلخ است. و افراد مغرور از شنیدن اینکه در اشتباهاند خوششان نمیآید. و این واکنش منفی تنها از سوی غیرایمانداران نخواهد بود. حتی از سوی کسانی که خود را ایماندار میدانند. در خانه، کلیسا یا محل کار ممکن است با واکنشهای تندرو شویم. با این حال، نمیتوانیم بهخاطر ترس از پرداخت بها، از صلحسازی کنارهگیری کنیم. خداوند ما را به صلحسازی فراخوانده، و ما باید اطاعت کنیم.
ویژگی شماره ۸: صلح جویان ، منشأ از بین رفتن صلح در روابط نیستند. هرچند ما بهعنوان صلح جویان خوانده شدهایم، اما گاهی در رفتارهایمان بیشتر شبیه به صلح شکنان عمل میکنیم! نگرشها، سخنان و اعمال ما، نشانی از صلحطلبی ندارند، بلکه بیشتر بیانگر این است که فقط به خواستهٔ خودمان اهمیت میدهیم. ما همیشه میخواهیم حق با ما باشد. وای به حال کسی که اشتباهات ما را به ما یادآوری کند آنگاه غوغایی به پا میشود. این روحیه در روابط زناشویی، والدین و فرزندان، میان ایمانداران، و حتی در محیط کار دیده میشود. چقدر با زبانمان دیگران را میآزاریم. چقدر زود خشمگین میشویم حتی برای کوچکترین مسائل، کمتحملی و نداشتن روحیهٔ بخشایش، گویا عادت ما شده است. جایی که غرور حاکم است، صلح جایی ندارد. نمیتوانیم صلحساز باشیم وقتی همانند صلح شکنان زندگی میکنیم! به همین دلیل است که یعقوب به درستی ما را به حکمت آسمانی فرا میخواند: «۱۶- زیرا هر جا حسادت و جاهطلبی خودخواهانه باشد، در آنجا آشوب و هرگونه عمل پلید نیز هست. ۱۷- اما حکمتی که از آسمان میآید، پیش از هر چیز پاک است، و سپس صلحدوست، مهربان، مطیع، پر از رحمت و میوههای نیکو، بیطرف و بیریا. – ۱۸ صلحسازان، با کاشتن در صلح، برداشت نیکی دارند.» (یعقوب ۱۶:۳–۱۸)
زیستن بر اساس این خوشا به حال ها
چگونه میتوانیم دعوت مان را بهعنوان صلح جویان زندگی کنیم؟ تنها با تکیهٔ مداوم بر روحالقدس. ما به تنهایی نمیتوانیم این سبک زندگی را دنبال کنیم. به همین دلیل است که عیسی نه تنها این خوشابهحال را کامل زیست، بلکه روحالقدس را نیز به ما بخشید تا ما را یاری دهد. غلاطیان ۲۲:۵ میگوید: «اما ثمرهٔ روح، محبت، شادی و صلح… است.» این قدرت روحالقدس است که در درون ما عمل میکند و ما را قادر میسازد تا صلحساز باشیم. و روحالقدس از طریق کتابمقدس، دعا، مشارکت ایمانداران، و شرایط زندگی (بهویژه آزمایشها)، این ویژگی را در ما شکل میدهد.
پس باید مطمئن باشیم که روحالقدس در وجود ما ساکن است و تنها راه ساکن شدن او در ما، این است که به مسیح بهعنوان تنها منجیمان ایمان آوریم و گناهانمان آمرزیده شود. به عبارت دیگر، نیاز بنیادین، داشتن صلح با خداست (ویژگی شماره ۱). تنها پس از آن، روحالقدس میتواند این ویژگی شگفتانگیز صلح را در ما و از طریق ما به ثمر برساند.
کتابمقدس، بارها ما را به فروتنی، بخشش، صبوری، و چشمپوشی از خواستههای خودمان فرا میخواند. ما باید آماده باشیم تا توهینها و طرد شدنها را تحمل کنیم و تا جایی که از دستمان برمیآید، صلح را ترویج دهیم درست همانطور که عیسی چنین کرد! ما باید «خود را با دلسوزی، مهربانی، فروتنی، ملایمت و شکیبایی بپوشانیم.» ما باید «یکدیگر را تحمل کرده، و یکدیگر را ببخشیم.» باید «همانگونه که خداوند ما را بخشیده، ما نیز ببخشیم.»
همیشه باید «محبت را بپوشیم» و اجازه دهیم که «صلح مسیح در دلهایمان حاکم شود، چون بهعنوان اعضای یک بدن، به صلح فراخوانده شدهایم.» و در نهایت، باید «همواره شکرگزار باشیم» (کولسیان ۱۲:۳–۱۷).
وقتی این سبک زندگی را دنبال میکنیم، به راستی، بهواسطهٔ فیض خدا و قدرت روحالقدس، میتوانیم دعوتمان را بهعنوان صلحسازان بهدرستی زندگی کنیم!
خوشا به حال صلحسازان، زیرا ایشان فرزندان خدا خوانده خواهند شد!